In her artistic practice, Roos Vogels explores how nature relates to her and how she relates to nature, in all its variety. She translates this into visual form: how still can a rock be? And how dynamic a fjord? Everything moves, always. Thus, a stony surface can transform into the softest velvet and a rough sea into a serene dance.
Working from her intuition and with a drive that sometimes borders on the obsessive, Vogels studies these diverse processes in nature. In order to somewhat grasp their essence. To subsequently reveal them in great detail, to hold them, to keep them alive. With great respect for the materials she works with, these natural processes are depicted. Very often in black and white – and thus, of course, with the hundreds of shades of grey in between. Elements of nature are illuminated in charcoal, graphite, photography, text, video and installations.
Among other things, she closely examines trees, which subsequently reveal themselves as abstract, timeless objects that whisper stories. After her treatment, a simple piece of wood appears as an endless field, full of meandering paths, whilst the rippling seawater in a video compels the viewer to observe minutely, searching for the boundary between reality and illusion.
By giving free rein to her sensibility and with an ever-accurate sense of materiality, the drawings, photographs, videos and installations initially present themselves as ‘romantic’, in the sense of being a direct interpretation of the state of mind. But Vogels links this distinctive approach to a more realistic disposition, thereby consistently holding up a mirror to the viewer. For she is dealing with the present day, where nature creaks and groans, and the time-honoured romantic notion of wandering alone would be far too short-sighted. By showing beauty, one can draw attention to how we relate to nature: romanticism and criticism are not always opposites. And criticism need not always be activism; conveyed in a subtle way and from a place of passion, that perspective comes across clearly.
Yes, she may well be searching for the sublime in nature; that is, after all, typical of romantics. But not in the sense of seeking ultimate beauty, but rather something akin to awe. She seeks to fathom nature at its very core, with an innate reverence for that very nature. Deep respect, too, for the balance that can always be found in nature and from which we seem to be drifting ever further away.
Vogels explores that awe-inspiring nature and the ultimate balance within it with her whole heart and soul. She depicts this in a sensitive manner, invariably creating a new, sometimes almost mystical world that calls for slowing down and reflection; hopefully culminating in a perfect equilibrium.
- Rob Schoonen
Artist Statement.
In haar kunstenaarspraktijk onderzoekt Roos Vogels hoe de natuur zich verhoudt tot haar en hoe zij zich verhoudt tot de natuur; in al zijn verscheidenheid. En zet dat om in beeld: hoe stil kan een rots zijn? En hoe beweeglijk een fjord? Alles beweegt, altijd. Zo kan een stenen huid veranderen in het zachtste fluweel en een ruige zee in een serene dans. Werkend vanuit haar intuïtie en met een gedrevenheid die soms grenst aan het obsessieve, bestudeert Vogels die uiteenlopende processen in de natuur. Om zo daarop enigszins grip te krijgen. Om ze vervolgens heel gedetailleerd te onthullen, ze vast te houden, ze levend te houden. Met een groot respect voor de materialen waarmee ze werkt, worden die natuurlijke processen verbeeld. Heel vaak in zwart wit – en dus uiteraard met de honderden grijstinten die daartussen zitten. In houtskool, grafiet, fotografie , teksten, video en installaties worden elementen van de natuur uitgelicht. Zo neemt zij onder meer bomen onder de loep, die zich naderhand tonen als abstracte, tijdloze objecten die verhalen fluisteren. Een simpele plaat hout oogt na haar behandeling als een eindeloos veld, vol meanderende paadjes en het kabbelende zeewater in een video dwingt de beschouwer tot minutieus waarnemen; zoekend naar de grens tussen realiteit en illusie.
Door ruim baan te maken voor haar sensibiliteit en met een altijd raak gevoel voor materialiteit tonen de tekeningen, foto’s, video’s en installaties zich in eerste instantie als ‘romantisch’, in de zin van: een directe vertolking van de gemoedsgesteldheid. Maar Vogels koppelt die bijzondere houding aan een meer realistische inborst en houdt zo de beschouwer consequent een spiegel voor. Want zij heeft te maken met de tijd van nu, waar de natuur kraakt en piept en het aloude romantische dwalen alleen, veel te kortzichtig zou zijn. Door schoonheid te tonen, kun je iemand wijzen op hoe wij ons verhouden tot de natuur: romantisch en kritisch zijn soms geen tegenpolen. En kritisch hoeft niet altijd activistisch te zijn; ook op een subtiele manier en vanuit een passie gebracht, komt die opvatting goed naar voren. Ja, zij is misschien wel op zoek naar het sublieme in de natuur; romantici eigen immers. Maar dan niet in de betekenis als zoekend naar ultieme schoonheid, maar veel meer naar zoiets als ontzag. De natuur ten diepste doorgronden, dat is wat zij doet, met een aangeboren achting voor diezelfde natuur. Diep respect ook voor de balans die altijd in die natuur te vinden is en waar wij steeds verder vanaf lijken te drijven. Vogels onderzoekt met heel haar ziel en zaligheid die ontzagwekkende natuur en de ultieme balans daarin. Ze verbeeldt dat op gevoelige wijze en creëert zo steevast een nieuwe, soms bijna mystieke wereld die vraagt om vertraging, reflectie; hopelijk uitmondend in een perfect evenwicht.
